Indische
Harderwijkers

▲▲▲▲

OGB Design
Welkom Laatste Nieuws KUMPULAN Foto en Film Muziek Familie Albums Onze Veteranen Toen en Nu ... Historie Indische Cultuur Boeken Sociale Media Sponsoren Links Onze Nieuwsbrief Pasar Malam 2017 Contact
Onze Veteranen

Verhalen van Veteranen

In de jaren na de Tweede Wereldoorlog, tussen 1946 en 1950 werden zo’n 200.000 Nederlandse Militairen naar Nederlands-Indië gestuurd om de voormalige kolonie weer in Nederlandse handen te krijgen. Tijdens de oorlog hadden Indonesische Nationalisten, onder leiding van Soekarno en Hatta, er het nationalisme gepropagandeerd waardoor Indonesië haar vrijheid wilde bevechten. Door het ontbreken van Nederlands gezag lukte dat snel en Nederland stuurde schepen vol troepen om het gezag te herstellen. In eerste instantie waren dat vrijwilligers en beroepsmilitairen, in tweede instantie moesten ook dienstplichtigen er aan geloven.

Zo kwam het dat Nederlandse jongens van net twintig jaar oud voor een periode van drie jaar naar “Indië” werden gestuurd. Ruim 5.000 van hen sneuvelden door ziekte, ongelukken of gevechten en vaak kleurde het hun leven voor altijd.


Onder hen ook een aantal Harderwijkers waarvan u hier het verhaal leest.


Harderwijkers die in Indië hebben gediend

Chris Bakker (1926)

Ab Beuving (1939)

Evert Brandsen (1927)

Piet Dijkstra (1924-2013)

Jan Foppen (1927)

Frans Haket (1925-2014)

Henk Knegterink (1927-2012)
Frits Kool (1927)

Herman Schaddenhorst (1925)

Herman Schuuring (1927)

Dick Vervoorn (1927)


Beeldmateriaal op You Tube over de K.N.I.L.

Troepentransport naar Nederlands - Indië

Scheepspraet

Zomaar ergens in 1947…

Een veteraan praat over een veteraan



Afscheid van een veteraan

Hè soldaat, waar ben je nu gebleven?

vorig jaar stond je al vroeg paraat

We hoefden niet te wachten en dat doen we nu al even

en ‘t is nu al uren na de dageraad

Je grijze broek en blauwe blazer keurig geperst,

je schoenen glimmend strak gepoetst

Niemand die je vertellen hoefde hoe dat moet

je had het duizend keer gedaan en wist het zelf het best


Vorig jaar, was je als eerste man present

Het embleem op je baret blonk in de zon

De lintjes op je borst in felle kleuren

Links uit de flank, zoals je dat vroeger altijd kon

De echte strijd is dan wel lang geleden

Maar een soldaat blijft toch altijd soldaat

Je hebt in duizend nachten telkens weer je strijd gestreden

En dat is zoals het bij velen van ons gaat


’s nachts kwamen soms de beelden weer terug

Van angstige avonturen in de tropen

Van onbestendige gevechten in de jungle

En dagenlang patrouille lopen

Vaak zag je dan de gezichten van je maten

Hoorde je de stemmen van weleer

Waren het kameraden, zijn ze teruggekomen?

Of was het je verbeelding toch maar weer?


Nooit heb je er veel over gesproken

Met weinigen heb je erover gepraat

Op dagen zoals deze, dan wou het wel eens komen

Dat je je toch een klein beetje liet gaan

Trots marcheerde je ieder jaar aan ’t hoofd van je KNIL-peloton

Het defilé op Veteranendag

De Lange Voorhout en de Kneuterdijk

In eerbied voor de vlag en voor de Prins

Een dag waarop je ook je maten weer eens zag


Je epauletten en Wings tonen een avontuurlijk leven

Missies in Nederlands-Indië, Korea, Nieuw-Guinea, Libanon,

en in dat laatste land daar was je zelfs al veteraan

Noemde men je kozend ‘Uncle Tom’

De wonden van de oorlog zijn genezen

De tijd heeft haar langdurig werk gedaan

Maar door alles wat de media vaak schreven

Vroeg je je wel eens af, ik heb het toch wel goed gedaan?


Ik begrijp het al, het was vorig jaar de laatste keer

een lege plek nu in ons midden

De laatste tonen van The last post zijn nu uitgeblust

Onze wapenbroeder komt niet meer

Hij is voor eeuwig afgezwaaid en heeft voor altijd rust



Opgedragen op de Regionale Veteranendag Noord-West Veluwe 2013

door Theo Bakker, (oud)Stadsdichter van Harderwijk


De verhalenmakers

Nadat ik in 2003, als beroepsmilitair bij de Koninklijke Landmacht, de militaire dienst heb verlaten ben ik als freelance journalist bij de Harderwijker Courant aan de slag gegaan. Deze baan heb ik te danken gehad door een boek te schrijven over de historie van mijn legeronderdeel de ‘Militaire Inlichtingen Dienst Compagnie’. Na de militaire dienst geniet ik nu als veteraan van het leven. Jaarlijks rijd ik mee in de Regionale Veteranentocht over de Veluwe, waarbij ik voluit geniet van de ambiance.

Door de boekpresentatie van ‘Hoe de Indische Nederlanders naar Harderwijk kwamen’ van Theo Bakker, werd ik me bewust van de redelijk grote Indische samenleving in Harderwijk. Dat had ik nooit verwacht. Toen mij werd gevraagd om een steentje bij te dragen aan de verslaggeving van hun wetenswaardigheden tijdens hun leven, heb ik meteen ja gezegd.


Omdat mijn echtgenote de auto voor haar werk nodig heeft, rijdt Geeske Hollander me naar de mensen buiten Harderwijk en dat betekent gezelligheid onder het rijden en tijdens de interviews. Met Jan Foppen (veteraan) bezoek ik ook enkele oudere veteranen om hun levensverhaal op te tekenen. Zijn bijdrage en aanwezigheid leveren een positieve invloed op de gesprekken. Als Indië-veteraan kan hij zich bijzonder goed inleven en begrip tonen voor de soms emotionele herinneringen tijdens deze gesprekken.

Lex Schuijl



Kijk ook op Veteranen verhalen uit de NW-Veluwe